Krouela's view: Διάσωση, Αριστερόχειρας, Ανίερη συμμαχία, Spectre!

Allo, allo,

         Τι μου κάνετε blogφιλαράκια μου; Ξέρω είμαι απαράδεκτη, ξέρω δεν υπάρχει δικαιολογία, αλλά τι να κάνω; Σα να έχω χαλάσει, δεν μου φτάνουν οι ώρες της ημέρας, κάτι πρέπει να γίνει. Να αποκτήσει η μέρα περισσότερες ώρες; Δεν ξέρω τι, αλλά πρέπει οπωσδήποτε κάτι να γίνει γιατί …το παραέκανα, το ξέρω, το έχω καταλάβει και νιώθω τύψεις και ενοχές. Γι’ αυτό και είμαι εδώ σήμερα.

        Μπορεί να έχω καιρό να σας γράψω, αλλά έχω δει πολλές καινούριες ταινίες. Κάποιες μου άρεσαν, κάποιες με κούρασαν. Κάποιες με έκαναν να γελάσω, κάποιες με… «τρόμαξαν» δεδομένου ότι δεν είναι το στοιχείο μου. Είχαν κυνηγητό, είχαν αγωνία.

        Έτσι σήμερα, αποφάσισα να σας κάνω ένα μικρό πέρασμα από τις ταινίες που έχω δει από το καλοκαίρι και μετά. Νταξ, όχι από όλες, αλλά ξεχώρισα 4 περίπου, για τις οποίες σίγουρα θα έχετε ακούσει. Θα ξεκινήσω λοιπόν με τον Matt Damon στη «Διάσωση», όπου κατά τη διάρκεια μιας επανδρωμένης αποστολής στον Άρη, ο αστροναύτης Μαρκ (Matt Damon), τραυματίζεται και εγκαταλείπεται στον πλανήτη θεωρούμενος νεκρός. Εκείνος όμως καταφέρνει να επιστρέψει στην εγκαταλειμμένη βάση, όπου πρέπει να επιβιώσει με ελάχιστες προμήθειες και να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με τη Γη. Κλασική αμερικάνικη ταινία, δεν υπάρχει αγωνία, δηλαδή δεν ανησύχησα μήπως μείνει για πάντα εκεί. Ήμουν σίγουρη ότι θα τα κατάφερνε, θα τα κατάφερναν στο τέλος να γυρίσει. Γέλασα πολύ, οι γνώσεις του για τις …καλλιέργειες, ναι ναι για τις καλλιέργειες, καλά διαβάσατε, με ξεπέρασαν. Μια ταινία που την είδα και δεν κατάλαβα πότε πέρασαν 144 ολόκληρα λεπτά. Μια ταινία με εξαιρετική σκηνογραφία και σκηνοθεσία.

        Συνεχίζω με τον «Αριστερόχειρα» Jake Gyllenhaal, έναν παγκόσμιο πρωταθλητή πυγμαχίας, παντρεμένο με τον παιδικό του έρωτα (Rachel MacAdams) και πατέρα ενός έξυπνου κοριτσιού. Έχει ό,τι είχε ονειρευτεί. Μέχρι που θα τα χάσει όλα σε μια στιγμή, ξεκινώντας από τον πάτο για να ξαναφτάσει στην κορυφή. Το ρινγκ προσφέρει για άλλη μια φορά την κατάλληλη κινηματογραφική αδρεναλίνη σε μια προσπάθεια εξιλέωσης ενός ανθρώπου, που προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι…ελέφαντας. Εξαιρετικές ερμηνείες, πολύ ξύλο, πολύ αίμα(για εμένα πάντα), πολλοί κοιλιακοί… Αυτή  η ταινία ήδη από το τρέιλερ με είχε τραβήξει, με είχε βάλει στο τρυπάκι να περιμένω πότε θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες. Και ευτυχώς η ταινία με αντάμειψε. Θεωρώ ότι ο Jake (φιλαράκι από τον στρατό), είναι από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του, που καταφέρνει να μεταμορφώνεται και να προσαρμόζεται στον εκάστοτε ρόλο με απόλυτη επιτυχία.

     Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην έχω δει και κατ’ επέκταση να μην σχολιάσω την «Ανίερη συμμαχία» με τον Τζονιντεπάκη (κρητική version  του Τζόνι Ντεπ). Ο Τζονιντεπάκης μεταμορφώνεται στον Γουάιτι Μπόλτζερ, αδελφό ενός ευυπόληπτου γερουσιαστή της Μασαχουσέτης, έναν γκάνγκστερ που αποφασίζει να συνεργαστεί με το FBI κερδίζοντας μυστική ασυλία για τις πράξεις του, οι οποίες θα τον οδηγήσουν στην κορυφή του οργανωμένου εγκλήματος στη Βοστόνη κατά τη δεκαετία του ’80. Οργάνωσε τις δολοφονίες 19 ανθρώπων και ένα απέραντο δίκτυο εγκληματικών δραστηριοτήτων, που περιελάμβανε από συμβόλαια θανάτου, τοκογλυφία και τζόγο, μέχρι ναρκωτικά και προστασία. Ο Ιρλανδικής καταγωγής Τζέιμς «Γουάιτι» Μπάλτζερ, φίλος του IRA, τοποθετήθηκε στο κάδρο των «αρχινονών» των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και με πλήθος ληστειών και επιθέσεων στο ενεργητικό του, ο Μπάλτζερ- ή αλλιώς «Γουάιτι» - ανέλαβε τον έλεγχο της συμμορίας Winter Ηill, του ιρλανδέζικου συνδικάτου εγκλήματος στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ. Καθώς σκαρφάλωνε στην κλίμακα του αμερικανικού εγκλήματος, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Μπάλτζερ προσεγγίστηκε από πράκτορες του FΒΙ, οι οποίοι του ζήτησαν να εργαστεί στο Σώμα ως πληροφοριοδότης για αντίπαλες συμμορίες. Επρόκειτο για μια ανίερη συμφωνία, η οποία επέτρεψε στον Μπάλτζερ να συνεχίσει ακάθεκτος τις εγκληματικές του δραστηριότητες... Μετά από κυνηγητό που κράτησε 16 χρόνια, έπεσε τελικά στα χέρια του FBI ο διαβόητος κακοποιός. Ο 81χρονος, ιρλανδικής καταγωγής, κακοποιός συνελήφθη στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια μαζί με τη σύντροφό του, Κάθριν Γκρέιγκ. Μια ταινία που εντυπωσιάζει, ένας Τζόνι Ντεπ που σε ξαφνιάζει με το πόσο μέσα έχει μπει μέσα στο πετσί του ρόλου, πόσο πολύ έχει μελετήσει τον Μπάλτζερ. Αλλά…μπορεί να μην σας αρέσει αυτό που θα γράψω, αλλά δεν είναι μια ταινία που με κρατήσε. Κάτι έλειπε, δεν ξέρω, μου φάνηκε λίγο…μονότονη. Δεν ξέρω αλήθεια. Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι θα ήθελα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι σαν ταινία δεν…τραβάει, απλά εγώ θα ήθελα και κάτι άλλο, περίμενα κάτι άλλο.

      Για το τέλος άφησα ένα βρετανικό αγόρι που είδα το Σάββατο, σε μια μεγάαααλη ταινία. Ναι ναι γράφω για τον James Bond  στο “ Spectre” . Ο Τζέιμς Μποντ λοιπόν λαμβάνει ένα μυστηριώδες μήνυμα από το παρελθόν, το οποίο τον οδηγεί στα χνάρια μιας πανίσχυρης τρομοκρατικής οργάνωσης. Κι ενώ ο Μ δέχεται κυβερνητικές πιέσεις να τερματίσει το πρόγραμμα 00, ο Μποντ ανακαλύπτει το μυστικό που τον συνδέει με τον επικεφαλής της σατανικής Spectre. Κι έχω ένστάσεις, έγινε ντόρος για την Μόνικα, τη Μπελούτσι ντε…γιατί;;;; Ένα πέρασμα έκανε…ούτε 5 λεπτών. Οκ την είδαμε και με ζαρτιέρες, αλλά γιατί να μη γίνει ντόρος για την άλλη την ξανθιά την κοπελίτσα τη Λέα Σεϊντού; Αφού αυτή είναι η πρώτη μποντίτσα με την οποία ασχολείται τόσο ο Μποντ, της κρατά το χέρι… και δεν θα πω άλλα. Θα σταθώ στα κοστούμια του Μποντ, τα παπούτσια του, το σπίτι του που για πρώτη φορά το είδαμε και δεν μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, το περίμενα διαφορετικό είναι η αλήθεια, τα αυτοκίνητα, την άνεσή του μετά από μια(;)πτώση, το dry martini…

      Ουυυφφφφ, πολλές ταινίες, ελπίζω να μη σας κούρασα, να μη φλυάρησα πολύ, αν και μου είναι πολύ δύσκολο. Θα επανέλθω λίαν συντόμως, γιατί θα με κυνηγήσουν οι Ερινύες και δεν θέλω, με αυτό που σας αρέσει, με αναφορές σε παλιές αγαπημένες ταινίες, σχολιασμένες με τον δικό μου ξεχωριστό τρόπο. Έτσι, για να ξεφύγουμε λίγο από την καθημερινότητά μας και από τα όποια προβλήματα μας. Γιατί η ζωή είναι ωραία και δεν χρειάζεται να την υπεραναλύουμε, διότι έτσι χάνουμε το νόημά της.

                                        

                                                                      Xoxo, Κρουέλα.

Her-Krouela's view!

Allo, allo,

       Τι μου κάνετε blogφιλαράκια μου; Πώς περνάτε; Ξέρω, χάθηκα, αλλά με όλα όσα γίνονταν που να βρω το κέφι και τη διάθεση για να γράψω. Όμως, η ζωή συνεχίζεται και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό.    

     Μέσα σε όλο αυτό τον χαμό, εγώ αποφάσισα να δω μια ταινία που το τρέιλερ της με είχε «τραβήξει» και προβληματίσει. Και την είδα! Και τι κατάλαβα; Οεο… Προβληματίστηκα ακόμα πιο πολύ. Ήξερα ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες και ότι θέλουν πολλή δουλειά κι από τις δύο πλευρές. Υπομονή, επιμονή, εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια, αμοιβαίες υποχωρήσεις, αγάπη, μα πάνω από όλα θέληση. Θέληση για να πετύχει αυτό που χτίζεται. Τα γερά θεμέλια άλλωστε είναι αυτά που θα το κάνουν να πετύχει και να έχει διάρκεια.  

      Ας αρχίσω όμως να σας αποκαλύπτω στοιχεία. Εκείνος με μουστάκι και γυαλιά, έχει χωρίσει από μια σχέση και εργάζεται σε μια εταιρεία…συγγραφής θα πω. Εκείνη, ξανθιά, πληθωρική, με λάγνα φωνή που εργάζεται σε εταιρεία ηλεκτρονικών προϊόντων. Αυτά θα μπορούσα να πω για εκείνη; Λάθος κρατείστε μόνο τη λάγνα φωνή, γιατί δεν τη βλέπουμε ποτέ, μόνο την ακούμε.

     Σε ένα όχι τόσο μακρινό μέλλον στο Λος Άντζελες, ο Θέοντορ Τουόμπλι, ένας μοναχικός και ιδιαίτερος άντρας, βγάζει τα προς το ζην γράφοντας προσωπικά γράμματα για λογαριασμό άλλων. Μόνος και πληγωμένος μετά από μια μακρόχρονη σχέση, αποφασίζει να αγοράσει ένα προηγμένο λειτουργικό σύστημα, το οποίο υπόσχεται ότι ανταποκρίνεται στις προσωπικές ανάγκες κάθε χρήστη, καθώς αποτελεί μια διαισθητική και μοναδική οντότητα από μόνη της. Ενεργοποιώντας το, γνωρίζει τη «Σαμάνθα», μια χαρούμενη γυναικεία φωνή που αποδεικνύεται διορατική, ευαίσθητη αλλά και εξαιρετικά αστεία. Όταν όμως οι ανάγκες και οι επιθυμίες της μεγαλώνουν, σε συνδυασμό με τις δικές του, η φιλία τους βαθαίνει και μια ασυνήθιστα ρομαντική διάθεση αναπτύσσεται μεταξύ τους.

       Ο Χοακίν Φοίνιξ και η Σκάρλετ Γιόχανσον, στο HER μας δίνουν μια αυθεντική ιστορία αγάπης, η οποία εξερευνά την εξέλιξή της φύσης της αγάπης και τους κινδύνους της μοναξιάς στο σύγχρονο κόσμο. Ο Σπάικ Τζόνζι, ως σκηνοθέτης, θέλει να δώσει μια ασυμβίβαστη ματιά στη φύση της αγάπης και χαρακτηριστικά έχει δηλώσει: «Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις σε μια σχέση, είναι η απόλυτη ειλικρίνεια και η πίστη, και να επιτρέπεις στον άνθρωπο που αγαπάς να είναι ο εαυτός του. Συνεχώς μεγαλώνουμε και αλλάζουμε, οπότε το ερώτημα είναι, πως επιτρέπεις στον άλλο την ελευθερία να είναι ο εαυτός του, στιγμή τη στιγμή, μέρα τη μέρα, χρόνο το χρόνο; Και να συνεχίζεις να αγαπάς αυτό που είναι;»

     Αυτό ακριβώς για μένα είναι που χαλά τις σχέσεις. Είτε δεν παρουσιάζουμε στον άλλο που πραγματικά είμαστε, είτε δεν κατάφερε ο άλλος να μας αλλάξει, να μας «διορθώσει», να μας κάνει έτσι όπως θα ήθελε. Πόσο λάθος! Αποφασίζεις να είσαι με τον άλλο γι’ αυτό που είναι, όχι γι’ αυτό που θα ήθελες να είναι ή να τον κάνεις. Τον αγαπάς με τα καλά και τα κακά του, τα θετικά και τα αρνητικά. Άλλωστε, κανείς δεν είναι τέλειος. Κι ενώ στην αρχή λατρεύεις τα μειονεκτήματα του άλλου, ξαφνικά σου φαίνονται ενοχλητικά. ΓΙΑΤΙ; Γιατί πλέον δεν μπορείς. Γιατί δεν είσαι πλέον ερωτευμένος. Γιατί δεν κατάφερες να «φτιάξεις» τον άλλο στα μέτρα σου. Γιατί απλά σε ενοχλούν.

     Έχοντας ζήσει τη μοναξιά στο πετσί μου, με δική μου επιλογή, η ταινία αυτή με προβλημάτισε. Έχουν γίνει τόσο δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις που δεν μπορούμε να βρούμε κάποιον; Κάποιον να μιλήσουμε, να μας καταλάβει, να κάνουμε καφρίλες, να συζητήσουμε για ό,τι προκύψει, να ερωτευτούμε και γιατί όχι να αγαπήσουμε. Όταν επέλεξα τη μοναξιά, το έκανα γιατί το είχα ανάγκη. Όταν όμως δεν την ήθελα άλλο, ήταν δύσκολο να προσαρμοστώ, να δεχτώ τα νέα δεδομένα. Κι ακόμα και τώρα υπάρχουν στιγμές που λόγω της προηγούμενης μοναξιάς, έρχομαι σε δύσκολη θέση σε κοινωνικές συνήθως εκδηλώσεις. Λέτε όμως να φτάσουμε στο σημείο που δεν θα ανεχόμαστε κανέναν κι αντίστοιχα δεν θα μας ανέχεται εκείνος και έτσι θα μας ανέχεται μια μηχανή, ένα λειτουργικό σύστημα; Απαπαπαα , εγώ δεν μπορώ έτσι. Θέλω να νιώθω τον άλλο, να τον αισθάνομαι, δηλαδή να τον αντιλαμβάνομαι μέσω των αισθήσεών μου.

     Να βρεις έναν άνθρωπο να μπορείς να μιλάς. Να του μιλάς για τις μαύρες σου, για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες σου. Να τον αγκαλιάζεις και να κουμπώνεις. Να βρεις έναν άνθρωπο να σέβεται αυτό που είσαι και να σε αγαπά με πράξεις. Να σε κάνει να ονειρεύεσαι, να χαμογελάς με πάθος, να κοιμάσαι ήρεμα και να ζεις δυνατά. Που θα βρει τα κουμπιά σου, θα σε ηρεμεί και θα νιώθεις έτοιμος να περάσεις τις δύσκολες μέρες  μαζί του. Αυτές που θα σκουπίζει τα δάκρυά σου και θα σε σκεπάζει. Να το θυμάσαι πάντα πως όσο πιο ψηλά τα ιδανικά σου, τόσο πιο κοντά σε αυτόν…

                                                                          Xoxo, Κρουέλα.

Δείτε ακόμη:  Her (2014)

Jurassic World / San Andreas-Krouela's view!

Allo, allo,

       Τι μου κάνετε blogφιλαράκια μου; Πώς είστε; Πώς περνάτε; Ξεκινήσατε διακοπούλες; Το ξέρω είμαι τουλάχιστον…απαράδεκτη. Έχω αρκετό καιρό να γράψω. Χάθηκα…οκ, εξαφανίστηκα! Αλλά πραγματικά ήταν ένα πάρα πολύ δύσκολο διάστημα. Δεν προλάβαινα να πάρω ανάσα, αλλά ως γνωστόν δεν είμαι και στα καλά μου, οπότε μου άρεσε κιόλας.

     Για να εξιλεωθώ λοιπόν στα μάτια σας, θα σας γράψω για 2 ολόκληρες ταινίες ( τις οποίες δεν ξέρω πως, πρόλαβα και τις είδα στον κινηματογράφο). Αμέ! Είμαι τέτοιος άνθρωπος. Και μάλιστα θα είναι περιπετειώδεις(για τα δικά μου δεδομένα πάντα). Πωπω που να το φανταζόσασταν  ότι θα έφτανε αυτή η στιγμή.

   Η πρώτη λοιπόν είναι το  Jurassic World . Είναι μια  αμερικανική επιστημονικής φαντασίας περιπέτεια σε σκηνοθεσία Colin Trevorrow . Είναι η τέταρτη δόση της σειράς ταινιών Jurassic Park . Το σενάριο γράφτηκε από τον Rick Jaffa, Amanda Silver , Derek Connolly , και Trevorrow. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Chris Pratt , Μπράις Ντάλας Χάουαρντ , Βίνσεντ ντ 'Ονόφριο , Ty Simpkins , Νικ Ρόμπινσον , Omar Sy , BD Wong , και Irrfan Χαν . Wong είναι ο μόνος ηθοποιός από οποιαδήποτε από τις προηγούμενες ταινίες  που εμφανίζεται στην ταινία. Βρισκόμαστε λοιπόν 22 χρόνια μετά τα γεγονότα του Τζουράσικ Παρκ ,  το Jurassic World λαμβάνει χώρα στο ίδιο φανταστικό νησί της Isla Nublar, όπου πλέον  ένα πλήρως λειτουργικό θεματικό πάρκο δεινοσαύρων έχει τεθεί σε λειτουργία εδώ και δέκα χρόνια. Το πάρκο, ωστόσο, βυθίζεται στο χάος όταν ένας γενετικά τροποποιημένος δεινόσαυρος που ονομάζεται  Indominus rex θα ξεχυθεί και θα τρέχει αχαλίνωτα σε όλο το νησί, προκαλώντας πανικό και ταραχή.

    Είναι μια ταινία με πολύ ωραία σκηνοθεσία, εξαιρετική σκηνογραφία, ωραίους ηθοποιούς, αλλά εντάξει από ένα σημείο και μετά φαίνεται λίγο υπερβολικό για εμένα, όλο αυτό το ψεύτικο με τους δεινόσαυρους. Όμως είναι μια ταινία που σε κρατά και δεδομένου ότι δεν είχα ξαναδεί Jurassic movie  με κράτησε, νταξ φυσικό νομίζω είναι ότι σκιάχτηκα μια δυο φορές(οκ…3-4 φορές). Άλλωστε δεν είχα περιθώριο επιλογής, ήθελε σινεμά, πρότεινε αυτό κι εγώ ως καλός άνθρωπος δεν έφερα αντίρρηση, γι’ αυτό και η δεύτερη ταινία για την οποία θα σας γράψω, είναι δικής μου επιλογής, χάλασα…με παρέσυρε το τρέιλερ… ή η παρέα. χαχαχαχαχα

       Και συνεχίζω στη δεύτερη ταινία. Το τρέιλερ επαναλαμβάνω με παρέσυρε κι έτσι κάπως είδα το San Andreas. Μετά την ενεργοποίηση του θανάσιμου ρήγματος του Αγίου Ανδρέα και τον σεισμό 9 ρίχτερ που προκάλεσε στην Καλιφόρνια, ένας διασώστης πιλότος ελικοπτέρου και η εν διαστάσει σύζυγος του αποφασίζουν να συνταξιδέψουν από το Λος Άντζελες στο Σαν Φρανσίσκο, για να σώσουν τη μοναχοκόρη τους. Αλλά το επικίνδυνο ταξίδι τους προς τα βόρεια είναι μόνο η αρχή. Πάνω που θεωρούν πως τα χειρότερα πέρασαν, θα συνειδητοποιήσουν πως τα δύσκολα μόλις ξεκίνησαν.

    Εννοείται ότι έχουμε να κάνουμε με μια αμερικάνικη ταινία, οπότε εννοείται ότι θα έχουμε αίσιο τέλος, μην μου ανησυχείτε. Ο Ray και η Emma, βρίσκονται σε διάσταση όταν η κόρη που τους έχει απομείνει, γιατί έχασαν την άλλη τους κόρη, μπαίνει στο πανεπιστήμιο. Η Emma έχει ξαναφτιάξει τη ζωή της με έναν πλούσιο κύριο(που δεν ξέρει τι έχει είναι η αλήθεια, αλλά πολύ…δειλός θα πω για να μην πληρώσουμε πρόστιμο). Ο Ray λατρεύει τη δουλειά του, έκανε και τη θητεία του στο Ιράκ, και είναι ο πλέον κατάλληλος για αυτά που θα ακολουθούσαν. Η κόρη τους Blake παγιδεύεται και τη σώζει ένας νεαρός από το Λονδίνο, ο Ben με τον αδελφό του Ollie(ναι ,ναι μέχρι το τέλος της ταινίας έχουν γίνει ζευγάρι), γιατί το boy της μητέρας προτιμά να σώσει το τομάρι του, αλλά δεν τα καταφέρνει  όμως.

      Κι αυτή η ταινία με κράτησε, ωραία πλοκή, πολύ καλή σκηνοθεσία, εξαιρετική σκηνογραφία που εντυπωσιάζει το λιγότερο. Ο πατέρας-ντούκι, η μητέρα-χειλού, η κόρη-με το βρεγμένο μπλουζάκι(σχολιάστηκε από κάποια παιδάκια δημοτικού: πωωω μ@#$κα!!!), ο ασταμάτητος-λονδρέζος με το κοστούμι…και δεδομένου ότι ο κίνδυνος και ο φόβος ενώνει τους ανθρώπους, στο τέλος ζουν αυτοί καλά κι εμείς…ας πούμε καλύτερα.

      Και κάπως έτσι, πλησιάζοντας στο τέλος, θέλω να ελπίζω ότι τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα απουσίας μου, δεν θα επαναληφθεί, λίαν συντόμως τουλάχιστον. Ας έχουμε λοιπόν ένα καλό καλοκαίρι, κι όσο γίνεται ας είναι ευχάριστο και ξέγνοιαστο.

                                                                           Xoxo, Κρουέλα!