Υπόθεση: Βρισκόμαστε στο Λονδίνο, στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Μία γυναίκα, σύζυγος δικαστή, ερωτεύεται έναν νεαρό πιλότο. Ρισκάρει και αφήνει τα πάντα για αυτόν τον έρωτα. Όλα αλλάζουν, όμως, μετά από μία απόπειρα αυτοκτονίας...
Μία νέα γυναίκα βρίσκει τον έρωτα σε έναν νέο πιλότο με ελεύθερο, ανήσυχο πνεύμα. Χωρίς να μπορέσει να αντισταθεί σε αυτό που νιώθει, αποφασίζει να χωρίσει τον άντρα της και να ζήσει μαζί του. Μία απόφαση πολύ δύσκολη, καθώς ο σύζυγός της, που την αγαπά και δεν θέλει να τη χάσει, αρνείται να δώσει το διαζύγιο. Εκείνη βάζει επίκεντρο της ύπαρξής της τον νεαρό πιλότο. Αποφασίζει να το ζήσει όσο περισσότερο μπορεί και αφήνεται σε αυτό. Εκείνος, όμως, τόσο εξαιτίας της δουλειάς του, όσο και εξαιτίας του ανήσυχου πνεύματός του, λείπει συχνά. Εκείνη νιώθει συχνά απελπισμένη, αλλά δεν μπορεί να φύγει. Κάθε λέξη, κίνηση ή πράξη τρυφερότητας ή συντροφικότητας από μέρος του, φτάνει για να διώξει κάθε απελπισία που μπορεί να ένιωθε. Φτάνει όμως αυτό; Στο τέλος υπάρχει μία άτυπη σύνδεση, ένα άτυπο "κάρμα", καθώς η συναισθηματική κατάσταση και συμπεριφορά της ηρωίδας για τον νεαρό άντρα μοιάζει να συγκλείνει με αυτή του συζύγου της για εκείνη.
Η ερμηνεία της Rachel Weisz κερδίζει για άλλη μια φορά τις εντυπώσεις, χωρίς αμφιβολία. Το έργο μοιάζει να δομείται πάνω της, και όχι άδικα. Σε αρκετά σημεία, νομίζω, μπορεί να θυμίζει θεατρικό έργο. Σε αυτό βοηθά και η σκηνοθεσία, η οποία είναι αρκετά καλή. Το μόνο σημείο για το οποίο θα μπορούσε κάποιος να πει ίσως κάτι αρνητικό, είναι ότι σε μερικές στιγμές (μία ή δύο), οι αναδρομές που γίνονται δεν είναι τόσο ξεκάθαρες. Η χημεία της με τον Tom Hiddleston είναι πολύ καλή. Η μουσική της ταινίας ταιριάζει απόλυτα με την ατμόσφαιρά που θέλει να δημιουργήσει και την εποχή.
Αρκετοί οι λόγοι για να δει κανείς αυτή την ταινία, κυρίως εξαιτίας του καστ και της σκηνοθεσίας (Terence Davies). Παρόλα αυτά η ταινία για κάποιο λόγο αφήνει μία γλυκόπικρη γεύση στο τέλος.
Δείτε τα βίντεο: The deep blue sea trailer, You belong to me scene
*Πηγές: imdb.com, youtube.com
