Jurassic World / San Andreas-Krouela's view!

Allo, allo,

       Τι μου κάνετε blogφιλαράκια μου; Πώς είστε; Πώς περνάτε; Ξεκινήσατε διακοπούλες; Το ξέρω είμαι τουλάχιστον…απαράδεκτη. Έχω αρκετό καιρό να γράψω. Χάθηκα…οκ, εξαφανίστηκα! Αλλά πραγματικά ήταν ένα πάρα πολύ δύσκολο διάστημα. Δεν προλάβαινα να πάρω ανάσα, αλλά ως γνωστόν δεν είμαι και στα καλά μου, οπότε μου άρεσε κιόλας.

     Για να εξιλεωθώ λοιπόν στα μάτια σας, θα σας γράψω για 2 ολόκληρες ταινίες ( τις οποίες δεν ξέρω πως, πρόλαβα και τις είδα στον κινηματογράφο). Αμέ! Είμαι τέτοιος άνθρωπος. Και μάλιστα θα είναι περιπετειώδεις(για τα δικά μου δεδομένα πάντα). Πωπω που να το φανταζόσασταν  ότι θα έφτανε αυτή η στιγμή.

   Η πρώτη λοιπόν είναι το  Jurassic World . Είναι μια  αμερικανική επιστημονικής φαντασίας περιπέτεια σε σκηνοθεσία Colin Trevorrow . Είναι η τέταρτη δόση της σειράς ταινιών Jurassic Park . Το σενάριο γράφτηκε από τον Rick Jaffa, Amanda Silver , Derek Connolly , και Trevorrow. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Chris Pratt , Μπράις Ντάλας Χάουαρντ , Βίνσεντ ντ 'Ονόφριο , Ty Simpkins , Νικ Ρόμπινσον , Omar Sy , BD Wong , και Irrfan Χαν . Wong είναι ο μόνος ηθοποιός από οποιαδήποτε από τις προηγούμενες ταινίες  που εμφανίζεται στην ταινία. Βρισκόμαστε λοιπόν 22 χρόνια μετά τα γεγονότα του Τζουράσικ Παρκ ,  το Jurassic World λαμβάνει χώρα στο ίδιο φανταστικό νησί της Isla Nublar, όπου πλέον  ένα πλήρως λειτουργικό θεματικό πάρκο δεινοσαύρων έχει τεθεί σε λειτουργία εδώ και δέκα χρόνια. Το πάρκο, ωστόσο, βυθίζεται στο χάος όταν ένας γενετικά τροποποιημένος δεινόσαυρος που ονομάζεται  Indominus rex θα ξεχυθεί και θα τρέχει αχαλίνωτα σε όλο το νησί, προκαλώντας πανικό και ταραχή.

    Είναι μια ταινία με πολύ ωραία σκηνοθεσία, εξαιρετική σκηνογραφία, ωραίους ηθοποιούς, αλλά εντάξει από ένα σημείο και μετά φαίνεται λίγο υπερβολικό για εμένα, όλο αυτό το ψεύτικο με τους δεινόσαυρους. Όμως είναι μια ταινία που σε κρατά και δεδομένου ότι δεν είχα ξαναδεί Jurassic movie  με κράτησε, νταξ φυσικό νομίζω είναι ότι σκιάχτηκα μια δυο φορές(οκ…3-4 φορές). Άλλωστε δεν είχα περιθώριο επιλογής, ήθελε σινεμά, πρότεινε αυτό κι εγώ ως καλός άνθρωπος δεν έφερα αντίρρηση, γι’ αυτό και η δεύτερη ταινία για την οποία θα σας γράψω, είναι δικής μου επιλογής, χάλασα…με παρέσυρε το τρέιλερ… ή η παρέα. χαχαχαχαχα

       Και συνεχίζω στη δεύτερη ταινία. Το τρέιλερ επαναλαμβάνω με παρέσυρε κι έτσι κάπως είδα το San Andreas. Μετά την ενεργοποίηση του θανάσιμου ρήγματος του Αγίου Ανδρέα και τον σεισμό 9 ρίχτερ που προκάλεσε στην Καλιφόρνια, ένας διασώστης πιλότος ελικοπτέρου και η εν διαστάσει σύζυγος του αποφασίζουν να συνταξιδέψουν από το Λος Άντζελες στο Σαν Φρανσίσκο, για να σώσουν τη μοναχοκόρη τους. Αλλά το επικίνδυνο ταξίδι τους προς τα βόρεια είναι μόνο η αρχή. Πάνω που θεωρούν πως τα χειρότερα πέρασαν, θα συνειδητοποιήσουν πως τα δύσκολα μόλις ξεκίνησαν.

    Εννοείται ότι έχουμε να κάνουμε με μια αμερικάνικη ταινία, οπότε εννοείται ότι θα έχουμε αίσιο τέλος, μην μου ανησυχείτε. Ο Ray και η Emma, βρίσκονται σε διάσταση όταν η κόρη που τους έχει απομείνει, γιατί έχασαν την άλλη τους κόρη, μπαίνει στο πανεπιστήμιο. Η Emma έχει ξαναφτιάξει τη ζωή της με έναν πλούσιο κύριο(που δεν ξέρει τι έχει είναι η αλήθεια, αλλά πολύ…δειλός θα πω για να μην πληρώσουμε πρόστιμο). Ο Ray λατρεύει τη δουλειά του, έκανε και τη θητεία του στο Ιράκ, και είναι ο πλέον κατάλληλος για αυτά που θα ακολουθούσαν. Η κόρη τους Blake παγιδεύεται και τη σώζει ένας νεαρός από το Λονδίνο, ο Ben με τον αδελφό του Ollie(ναι ,ναι μέχρι το τέλος της ταινίας έχουν γίνει ζευγάρι), γιατί το boy της μητέρας προτιμά να σώσει το τομάρι του, αλλά δεν τα καταφέρνει  όμως.

      Κι αυτή η ταινία με κράτησε, ωραία πλοκή, πολύ καλή σκηνοθεσία, εξαιρετική σκηνογραφία που εντυπωσιάζει το λιγότερο. Ο πατέρας-ντούκι, η μητέρα-χειλού, η κόρη-με το βρεγμένο μπλουζάκι(σχολιάστηκε από κάποια παιδάκια δημοτικού: πωωω μ@#$κα!!!), ο ασταμάτητος-λονδρέζος με το κοστούμι…και δεδομένου ότι ο κίνδυνος και ο φόβος ενώνει τους ανθρώπους, στο τέλος ζουν αυτοί καλά κι εμείς…ας πούμε καλύτερα.

      Και κάπως έτσι, πλησιάζοντας στο τέλος, θέλω να ελπίζω ότι τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα απουσίας μου, δεν θα επαναληφθεί, λίαν συντόμως τουλάχιστον. Ας έχουμε λοιπόν ένα καλό καλοκαίρι, κι όσο γίνεται ας είναι ευχάριστο και ξέγνοιαστο.

                                                                           Xoxo, Κρουέλα!

Macbeth Trailer! O Fassbender Macbeth και η Lady Cotillard!

Με ένα σκοτεινό αλλά επιβλητικό trailer κάνει την εμφάνισή της μία ακόμα μεταφορά του Macbeth στη μεγάλη οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Michael Fassbender και τη Marion Cotillard. Εντυπωσιακά πλάνα και επιβλητική μουσική, αλλά και εντυπωσιακή η προφορά της Marion Cotillard. Περιμένουμε πολλά ακόμα, μέχρι τον Οκτώβριο που αναμένεται να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Δείτε το trailer: Macbeth

*Πηγές: youtube.com

Music Heartbeat: I Found (Amber Run)

*Πηγές: youtube.com

The A city awards!

Το blog The A City διοργανώνει και φέτος τα ετήσια βραβεία του! Όπως και πέρισυ έτσι και φέτος μας δίνει τη χαρά και την τιμή να συμμετέχουμε κι εμείς! Η ψηφοφορία είναι ανοιχτή και μπορείτε να ψηφίσετε τις αγαπημένες σας κατηγορίες! Καλή επιτυχία σε όλους! Ευχαριστούμε και πάλι!:)

Avengers: Age of Ultron (2015)!

Η ομάδα των Εκδικητών επιστρέφει για να βρει το Σκήπτρο και να φέρει ασφάλεια και ειρήνη ξανά στον πλανήτη. Όταν τελικά το καταφέρνουν, ο Stark με τη βοήθεια του Banner αποφασίζει να χρησιμοποιήσει κρυφά τη Δύναμη για να δημιουργήσει ένα ανώτερο πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης, με την ονομασία Ultron, για την ασφάλεια της Γης. Η Δύναμη όμως είναι ανεξέλεγκτη και η κατάσταση ξεφεύγει εκτός ελέγχου. Η τεχνητή νοημοσύνη αποκτά δική της προσωπικότητα. Το όραμα του Stark καταστρέφεται και τη θέση του παίρνει ένας επικίνδυνος εχθρός, χωρίς περιορισμούς, χωρίς ανθρώπινες αδυναμίες και λογική, αλλά με τεράστια φιλοδοξία και εγωισμό.

Οι Εκδικητές πρέπει ξανά να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να συνεργαστούν, κάτι που γίνεται ακόμη πιο δύσκολο, όταν η Scarlet Witch μπαίνει στο μυαλό τους και ζωντανεύει τους μεγαλύτερους φόβους τους και γιγαντώνει τη σκοτεινή τους πλευρά. Και μέσα σε μία τέτοια συνθήκη, πόσο εύκολο είναι να έρθουν πιο κοντά η Black Widow και ο Hulk; Πόσο εύκολο είναι το καλό να γίνει κακό; Να κάνουμε κακό προσπαθώντας για το καλό; Πόσο εύκολα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λάθος μέσα για έναν καλό σκοπό; Πόσο εύκολα μπορούμε να παρερμηνεύσουμε τον αρχικό στόχο μας και να παρεκτραπούμε;

Η δεύτερη ταινία των Εκδικητών είναι εδώ! Με περισσότερες σκηνές μάχης από ποτέ. Όσοι δε χόρτασαν τις μάχες στην πρώτη ταινία, θεωρώ ότι αυτή θα τους αποζημιώσει, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της καλύπτεται από εντυπωσιακές μάχες, εφέ και δράση. Δε λείπουν φυσικά και οι χαρακτηριστικές χιουμοριστικές στιγμές της Marvel, σε φανερά μικρότερο βαθμό όμως, καθώς και οι συναισθηματικές σκηνές, καθώς γνωρίζουμε καλύτερα τους χαρακτήρες. Αισθητή είναι και η απουσία του Loki από την ταινία, πολύ καλός ήταν και ο James Spader, ενώ αρκετά καλή ήταν και η προσθήκη της Elizabeth Olsen και του Paul Bettany, δημιουργώντας έτσι μία νέα ομάδα εκδικητών.

Έχουν ανακοινωθεί ήδη άλλες δύο ταινίες με τους Εκδικητές για το 2018 και 2019 αντίστοιχα.

 

Trivia:

• Η Scarlett Johansson ήταν έγκυος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, για αυτό χρειάστηκε πολλές φορές ηθοποιούς για τις σκηνές δράσης.
• Ο James Spader χρησιμοποίησε την κανονική του φωνή για τον Ultron χωρίς αλλοιώσεις.
• Ο Aaron Taylor-Johnson αναγκάστηκε να χάσει κιλά για την ταινία.
• Στο πρώτο τρέιλερ της ταινίας ακούγεται ένα τραγούδι από τον Πινόκιο.
• Είναι η πέμπτη φορά που ο Thor αρπάζει τον Stark από τον λαιμό και η πρώτη φορά που εμφανίζεται σε ταινία χωρίς τον Loki.
• Ο Chris Evans, o Aaron Taylor-Johnson και o Stellan Skansgard έχουν την ίδια μέρα γενέθλια, όπως και ο Mark Ruffalo με την Scarlett Johansson.
• Οι τίτλοι αρχής δεν εμφανίζονται παρά μόνο μετά το 12^ο λεπτό.

 *Πηγές: imdb.com

Life as a house-Krouela's view!

Allo,allo

    Τι μου κάνετε blogφιλαράκια μου; Πώς περνάτε; Ξεκίνησαν οι διακοπές του Πάσχα για εσάς;...Εγώ τα γνωστά τρέχω, δεν μου φτάνουν οι ώρες που έχει η μέρα, αλλά είμαι «άρρωστη» όπως με αποκάλεσε η ξαδέλφη μου, γιατί μου αρέσει κιόλας, και δύο ώρες που έκατσα τις προάλλες και γνωρίζοντας ότι δεν θα έχω τίποτε να κάνω για σχεδόν 2 βδομάδες, με έλουσε κρύος ιδρώτας και κυριεύτηκα από μια απίστευτη βαρεμάρα.

      Κι ανοίγω τον υπολογιστή για να σας γράψω και ενώ για άλλη ταινία ήθελα, σε άλλη κατέληξα. Τι να πεις, ό,τι του φανεί του καθενός. Είναι μια ταινία που με συγκινεί κάθε φορά που τη βλέπω, άσχετα κι αν ξέρω τι γίνεται. Μια ταινία που διαπραγματεύεται αρκετά θέματα, ανθρώπινες σχέσεις, εφηβεία, αρρώστιες, απώλειες. Εξαιρετικές ερμηνείες και για όσους αγαπούν τη θάλασσα, όπως εγώ που έχω σχέση εξάρτησης τολμώ να πω, ωραία σκηνογραφία και θέα.

      Ο αρχιτέκτονας Τζορτζ Μονρό αποφασίζει να γκρεμίσει το σπίτι του, με σκοπό να ξαναχτίσει ένα άλλο καινούριο, με καλύτερες βάσεις και με περισσότερα παράθυρα για να μπαίνει πιο εύκολα το φως της ημέρας.

Έχει βάλει ως σκοπό ζωής να πετύχει ένα από τα μεγάλα του όνειρα. Να χτίσει το δικό του σπίτι, ένα καταφύγιο που βρίσκεται στην άκρη ενός βράχου, πάνω απ' τη θάλασσα. Μόνο που αυτό είναι ένα όνειρο που ο Τζορτζ το έχει αναβάλει ξανά και ξανά, καθώς βυθίζεται όλο και χαμηλότερα, καταλήγοντας μ' ένα διαζύγιο στην πλάτη, με υπερκόπωση, λόγω υπερβολικής δουλειάς κι αποξενωμένος όχι μόνο από τους φίλους και την οικογένειά του, αλλά κι από τον ίδιο του τον εαυτό.

     Αρχικά το σχέδιό του μοιάζει θεότρελο κι απραγματοποίητο. Οι γείτονές του περιφρονούν το χαλασμένο σχεδόν ετοιμόρροπο καλύβι του. Ο έφηβος γιος του προτιμά να κοιτάζει το άπειρο και να καταπίνει χάπια. Η πρώην σύζυγός του είναι συναισθηματικά απαθής απέναντί του. Οι αρχές της περιοχής θέλουν να σαμποτάρουν τα σχέδιά του. Με δυο λόγια δεν έμεινε κανείς που να του έχει εμπιστοσύνη.

      Ο Τζορτζ Μονρό είναι ένας άνθρωπος που έχει παγιδευτεί σε μια συνηθισμένη σύγχρονη καθημερινή ζωή γεμάτη άγχος και τρέξιμο. Έχει φτάσει στο χειρότερο σημείο της ζωής του και ψάχνει να βρει το κουράγιο να ξαναρχίσει τη ζωή του. «Ένα σπίτι, μια ζωή» είναι το όνειρο ίσως και μια καινούρια αρχή για πολλούς που ζουν μέσα σε μια καταπιεστική κοινωνία.

     Με καλή σκηνοθεσία και ένα καλογραμμένο σενάριο με αρκετό χιούμορ, το «Ένα σπίτι, μια ζωή» είναι μια καλή επιλογή για δυο ευχάριστες ώρες. Ίσως να σας δώσει και καμιά καλή ιδέα. Ο Κέβιν Κλάιν σε μια εξαιρετική ερμηνεία, βάζει τα θεμέλια για πολύ συζήτηση. Συζήτηση για το πώς αντιδράει ο κάθε ένας μας στο ενδεχόμενο μια αρρώστιας και στον συνακόλουθο-αναπάντεχο θάνατο. Από το θάνατο κανείς δεν ξεφεύγει άλλωστε. Συζήτηση για την διαταραγμένη προσωπικότητα ενός εφήβου που προέρχεται από χωρισμένους γονείς. Συζήτηση για τις ανθρώπινες σχέσεις.

    Η εφηβεία τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και περισσότερο θέμα που απασχολεί ειδικούς και μη. Δύσκολη περίοδος για όλους, για τους εφήβους, για τους γονείς, για τους εκπαιδευτικούς. Το θέμα είναι να βρεις το κουμπί, το ευαίσθητο σημείο του εφήβου για να μπορείς να τον «διαχειριστείς», αν βέβαια το βρεις, γιατί διαφορετικά θα είναι πολύ δύσκολα. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι όλη αυτή την κατάσταση οι έφηβοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, την εκμεταλλεύονται προς όφελός τους. Άλλωστε όλες οι αλλαγές που συμβαίνουν στους εφήβους, κυρίως οι σωματικές, τους προκαλούν μια σύγχυση, την οποία δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν γιατί δε διαθέτουν την ψυχραιμία και τη σύνεση που χρειάζεται με αποτέλεσμα να αντιδρούν με άσχημο τρόπο.

    Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα κεφάλαιο στη ζωή του κάθε ανθρώπου που τον απασχολεί διαρκώς και διακαώς, αν μου επιτρέπεται. Ποιος δεν έχει πληγωθεί από υποτιθέμενους φίλους; Ποιος δεν εμπιστεύτηκε λάθος ανθρώπους; Ποιος δεν θα ήθελε να γυρίσει πίσω τον χρόνο για να πει κάτι που δεν είχε πει ή για να πάρει πίσω κάτι που είπε; Αυτό που μένει σε μένα σχετικά με τις σχέσεις μου με τους άλλους, είναι αυτό που μένει στο τέλος…ποιος θα είναι εκεί να σε πάρει μια αγκαλιά όταν το χρειάζεσαι ή να σε πιάσει από το μπράτσο για να σε σηκώσει όταν έχεις πέσει κάτω, ακόμα κι από δική σου επιλογή.

    Άφησα τελευταίο το θέμα της απώλειας, γιατί θεωρώ ότι έχω μια παραπάνω εξοικείωση, από ό,τι θα ήθελα. Ξέρω ότι ίσως πριν αυτό που έγραψα ότι κανείς δε γλιτώνει από το θάνατο να μην άρεσε, αλλά είναι η αλήθεια. Έχοντας χάσει δύο πολύ δικούς μου ανθρώπους, είμαι σε θέση να το πω. Σε καμία όμως περίπτωση δεν είναι ίδιος ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε σε μια απώλεια. Σε καμία περίπτωση δεν συμβιβάζεσαι. Απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του, γιατί κι αυτό είναι κομμάτι της ζωής μας. Εγώ αυτό έκανα. Μπορεί να άργησα , αλλά έμαθα να ζω μαζί με τις αναμνήσεις μου, που μπορεί να με στενοχωρούν αλλά είναι ότι μου έχει μείνει από αυτούς τους ανθρώπους. Μην αφήσετε κανέναν να σας πει πως και πόσο θα θρηνήσετε. Ή πότε θα πρέπει να σταθείτε στα πόδια σας. Εσείς θα το αποφασίσετε. Κι επειδή είναι άγιες μέρες και ξέρω ότι συνήθως τέτοιες μέρες θυμόμαστε να επισκεφτούμε νεκροταφεία, η ανάγκη του καθενός να θυμάται και να πηγαίνει διαφέρει. Εγώ για παράδειγμα πριν χάσω τους δικούς μου ανθρώπους, δεν είχα πρόβλημα με τον χώρο του νεκροταφείου. Από τότε όμως που τους έχασα, είναι μερικές φορές που και μόνο στη σκέψη ότι θα πάω μου κόβονται τα πόδια, άσχετα κι αν έχω την ανάγκη να πάω.

   Πφφφφ και επειδή σαν να βάρυνε λίγο η ατμόσφαιρα, θα μιλήσω για τον έφηβο της ταινίας. Ο Σαμ είναι ένας έφηβος με πληγωμένο και στιγματισμένο  τον εσωτερικό του κόσμο από το διαζύγιο των γονιών του, που δε διστάζει να πει ότι μισεί τους γονείς του, να κρεμαστεί από την κρεμάστρα στο δωμάτιο του, να παίρνει τα χάπια του πατέρα του, απλά και μόνο για να μην νιώθει, να μην αισθάνεται τίποτα. Είναι χαρακτηριστικά και τα λόγια της μητέρας του, καθώς αναρωτιέται για το ποια μάνα δεν αντέχει το ίδιο της το παιδί; Απορία που νομίζω πολλές μητέρες την έχουν θεωρώντας ότι δεν τα έχουν καταφέρει στο ρόλο της καλύτερης μητέρας. Ξέρετε όμως κάτι, το θέμα δεν είναι ποια είναι η καλύτερη μητέρα, αλλά αυτή που θα καταφέρει να βγάλει στην κοινωνία έναν πολίτη αξιόλογο και που θα έχει κάτι να προσφέρει. Άλλωστε το να γίνεσαι μητέρα δεν είναι ένας διαγωνισμός για το ποια είναι η καλύτερη, αλλά ένα θείο δώρο και την ίδια στιγμή το πιο παράξενο πράγμα. Είναι κάτι σαν προσωπικός Δούρειος Ίππος.

      Θα κλείσω, ευχόμενη να έχουμε Καλό Πάσχα με υγεία και ό,τι καλό στις ψυχές μας, και υπενθυμίζοντας ότι η απόφαση να κάνεις παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις να αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα.

                                                       

                                                                     Xoxo,Κρούελα.

P.S.  δεν μπορώ να μην σας γράψω αυτό που είπε ο Αριστοτέλης «Οι μητέρες αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ από τους πατεράδες. Κι αυτό, διότι πρώτον ο τοκετός είναι οδυνηρός, και δεύτερο, είναι σίγουρες ότι τα παιδιά που γέννησαν είναι δικά τους»(χαχαχαχα…)