Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

The Hunger Games:Mockingjay-Part 1 (2014)! First Teaser!

Το πρώτο teaser της νέας ταινίας The Hunger Games:Mockingjay (Part 1) είναι εδώ! Με φανερή την απουσία της Jennifer Lawrence, σε κατάλευκο φόντο και με επιβλητικό τόνο της Capitol, προσπαθεί να μας βάλει στο κλίμα που επικρατεί καθώς η επανάσταση αρχίζει να φουντώνει με σύμβολο την Katniss! Οι όροι έχουν ανατραπεί και μία μεγάλη αλλαγή φαίνεται να έρχεται, κάτι που τρομάζει την Capitol, που θέλει να έχει τον έλεγχο και προσπαθεί να το πετύχει με κάθε τρόπο. Η παρουσία του Peeta δίπλα στον πρόεδρο προκαλεί ερωτήματα, ενώ δε μας δίνει και πολλά στοιχεία ακόμα για την υπόθεση που θα ακολουθήσει. Η ταινία βγαίνει στις αμερικανικές αίθουσες τον Νοέμβριο του 2014, με σκηνοθέτη ξανά από το πετυχημένο The Hunger Games: Catching Fire, Francis Lawrence, και αποτελεί ουσιαστικά την αρχή του τέλους, καθώς θα ακολουθήσει άλλη μία ταινία. Φαντάζομαι μέχρι τον Νοέμβριο θα έχουμε ακόμα πολλά να δούμε και να πούμε με τις εικόνες που θα δίνονται στην δημοσιότητα.
Δείτε το teaser: The Hunger Games:Mockingjay-Part 1


*Πηγές: youtube.com, imdb.com

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

The father of the bride- Krouela's view!



Allo,allo,
      Τι μου κάνετε blogφιλαράκια μου; Πώς μου είστε; Σας έλειψα καθόλου; Ξέρω ότι είχα καιρό να γράψω, αλλά λόγω κάποιων υποχρεώσεων, έπρεπε να απουσιάσω, ευτυχώς έχω καλό αφεντικό και πάνω από όλα με κατανόηση και με διευκόλυνε(το καλοπιάνω κιόλας για με φιλοξενήσει-χαχαχαχα). Λοιπόν…πώς περνάτε; Έχετε μπει σε mood καλοκαιρινό;
     Εγώ που λέτε, σκεφτόμουν ότι επειδή είχα καιρό να σας γράψω θα έπρεπε να σας εντυπωσιάσω…αλλά ποια ταινία να πρωτοδιαλέξω; Κι ενώ είχα αραδιάσει στο χαρτί καμιά δεκαριά ταινίες, τσουπ μου ήρθε φλασιά (μα πως την μιλάω την αργκό, μπράβο μου!) ότι την προηγούμενη Κυριακή ήταν η γιορτή του πατέρα. Μπορεί να μην είναι και τόσο διαδεδομένη, αλλά αφού υπάρχει γιορτή της μητέρας πρέπει να υπάρχει και του πατέρα(για να μην γκρινιάζουν). Και με αφορμή τη γιορτή του πατέρα-έστω και καθυστερημένα- αμέσως άρχισαν να μου έρχονται ταινίες που αφορούν τη σχέση του πατέρα με τα παιδιά του.
      Κι άλλο πρόβλημα όμως, ποια να διαλέξω: «Το κυνήγι της ευτυχίας», «Ψάχνοντας τον Νέμο», «Οι θρύλοι του πάθους», « Life as a house», «Remember me», «Jerry Maguire», «Kramer VS Kramer», «La vita e bella»  και άλλες πολλές. Φυσικά από αυτές θα έπρεπε να διαλέξω μία για την οποία να μπορώ να μιλήσω αρκετά και να το δω κι από την οπτική της κόρης, αφού στις περισσότερες προβάλλεται η σχέση πατέρα και γιου που είναι σαφώς πιο έντονη και ανταγωνιστική. Τελικά διάλεξα. Όχι, όχι δεν διάλεξα το «My big fat Greek wedding», αλλά το «The father of the bride» ελληνιστί «Ο πατέρας της νύφης». Όχι δεν έχω παντρευτεί ούτε σκοπεύω για τα επόμενα 2-3 χρόνια, πρέπει άλλωστε να βρεθεί ο κατάλληλος. Απλά νομίζω ότι σε αυτή την ταινία φαίνεται ξεκάθαρα η σχέση ενός πατέρα με την κόρη, που την μεγαλώνει όσο καλύτερα μπορεί χωρίς να της λείψει τίποτα μέχρι τη στιγμή που έρχεται κάποιος … «αχρείος» και παίρνει το μικρό κοριτσάκι του μπαμπά.
       Αυτό ένιωσα κι εγώ όταν για πρώτη φορά έκανα το λάθος και σύστησα κάποιους φίλους μου στον πατέρα μου ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο τότε φίλος μου. Αυτό το έκανα, γιατί ήθελα να γνωρίζει με ποιους είμαι όταν έλειπα από το σπίτι, για να ανησυχεί λιγότερο αν γίνεται. Αλλά ο μπαμπάς, γνωστή «γάτα» αμέσως κατάλαβε ποιος ήταν ο «αχρείος». Τέσπα, το θέμα όμως δεν είμαι εγώ, είναι αυτή η αδικαιολόγητη σχέση εξάρτησης- αλληλεξάρτησης που υπάρχει ανάμεσα στον πατέρα και την κόρη. Και την χαρακτηρίζω αδικαιολόγητη, γιατί δεν είναι ότι ξεχωρίζουμε τους γονείς μας, τους αγαπάμε και τους δύο το ίδιο, αλλά τώρα πως καταφέρνουμε να νιώθουμε μια έλξη(χωρίς παρεξήγηση) για τον  μπαμπά, δεν μπορώ να καταλάβω. Αλλά θα μου πείτε αυτός είναι που θα σε γλιτώσει από τις φωνές της μαμάς, από την τιμωρία που ίσως να σε έβαλε, που θα σου μάθει αριθμητική με ένα μήλο, που θα σε ρωτήσει- επειδή τον έβαλε η μαμά πριν φύγει δουλειά- αν έχεις διαβάσει κι εσύ εννοείται ότι θα πεις ναι για να γλιτώσεις, και καπάκι θα σου πει κλειστά κι έλα να χαζέψουμε στην τηλεόραση, θα είναι αυτός που σε περίοδο πανελλήνιων θα έρθει και θα σου πει τη στιγμή που έχεις γυρίσει από τα φροντιστήρια και θα πρέπει να ξεκινήσεις διάβασμα για την επόμενη μέρα «Έλα πάμε για ύπνο» ή θα είναι αυτός με τον οποίο θα τσακωθείς για το μηχανογραφικό, επειδή τελικά δεν έβαλες ως πρώτη επιλογή την πόλη που ήθελες μια ζωή να πας να σπουδάσεις, απλά και μόνο επειδή καταλαβαίνεις ότι δύσκολα συντηρούνται 3 σπίτια από ένα τουριστικό και στη συνέχεια να σου κρατάει κιόλας μούτρα μια βδομάδα (φανταστείτε να ήμασταν Μανιάτες… Παναγία μου).
      Ο Steve Martin λοιπόν, παντρεμένος με την Diane Keaton, δεν διστάζει να δείξει ότι ενοχλείται, όπως κάθε γονιός, για το γεγονός ότι το κοριτσάκι του μεγάλωσε και ότι θα πρέπει να κάνει τη δική της οικογένεια, αφού πια δεν είναι το κοριτσάκι του, αλλά έχει γίνει γυναίκα που ερωτεύτηκε και παντρεύεται. Στα ξένα από ό,τι κατάλαβα τα έθιμα είναι διαφορετικά, αφού τα έξοδα του γάμου επιβαρύνουν τον πατέρα της νύφης, η οικογένεια του γαμπρού τίποτα δεν πρόσφερε πέρα από ένα δώρο γάμου(άσχετο, αλλά θα έσκαγα! Στα μέρη μου η νύφη θα πρέπει να έχει σπίτι για να παντρευτεί-στο ράφι με βλέπω). Τέσπα, στην ταινία βλέπουμε τον Steve Martin να πνίγεται από τον γάμο της κόρης του, να καταλήγει στη φυλακή, να φοράει blue navy κοστούμι για εκείνον μαύρο, να μένει έκθαμβος όταν αντικρίζει την κόρη του ντυμένη νύφη και φορώντας τα ειδικής…παραγγελίας άνετα παπούτσια της, να μην απολαμβάνει το τραπέζι του γάμου και να μην γεύεται τα πιάτα που χρυσοπλήρωσε, να μην χορεύει με την κόρη του έναν χορό και φυσικά να μην μπορεί να την αποχαιρετήσει πριν φύγει για honey moon. Αλλά έζησε αυτό που ονειρεύεται κάθε πατέρας, συνόδευσε την κόρη του στην εκκλησία και την παρέδωσε στον… «αχρείο».
      Σε εκείνον την εμπιστεύτηκε για το υπόλοιπο της κοινής τους ζωής, καλώς εχόντων των πραγμάτων, για να σχηματίσουν τη δική τους οικογένεια, τη δική τους μικρογραφία, για να είναι ο ένας δίπλα στον άλλο και στα καλά και στα άσχημα, και στα εύκολα και στα δύσκολα, για να μοιραστούν τα όνειρα τους και αν μπορέσουν να τα πραγματοποιήσουν, για να στέκεται κολόνα αλύγιστη ο ένας στον άλλο όταν θα έρθουν οι δυσκολίες, γιατί θα έρθουν δεν μπορούν να τις αποφύγουν, γιατί απλά έτσι είναι η ζωή. Απρόβλεπτη. Γεμάτη εκπλήξεις ευχάριστες και δυσάρεστες.
      Εγώ επειδή πιστεύω κιόλας στο Θεό, συνηθίζω να λέω ότι όταν κάνω σχέδια ο Θεός γελάει, γιατί τίποτα από όσα είχα ονειρευτεί, όσα είχα φανταστεί για τη ζωή μου δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να γίνουν πραγματικότητα. Κι ένα από αυτά και από τα πιο σημαντικά, ήταν(πέρα από το να με δει να ορκίζομαι) να με πάει ο πατέρας μου ντυμένη νύφη στην εκκλησία, δυστυχώς όμως τον πατέρα μου τον έχασα πριν από 3 χρόνια σχεδόν. 3 πολύ δύσκολα χρόνια με νέα, για άλλη μια φορά, δεδομένα στη ζωή μου, στα οποία όφειλα να προσαρμοστώ και να συμβαδίσω με αυτά για να μην πνιγώ. 3 χρόνια αργότερα η απώλεια του συνεχίζει να με θλίβει και με στεναχωρεί, κυρίως όταν συμβαίνει κάτι καλό έστω και μικρό, αφού δεν έχω δίπλα μου αυτούς που πραγματικά θέλω για να μοιραστώ τη χαρά μου, να δω το ύφος τους, να πάρω την έγκρισή τους ότι έκανα τη σωστή κίνηση, την σωστή επιλογή, να με ταρακουνήσουν στο λάθος που μπορεί να έκανα και να μου πουν μην ανησυχείς η ζωή συνεχίζεται.
    Αυτό όμως το λέω εγώ στον εαυτό μου και θα το πω και σε εσάς η ζωή συνεχίζεται, η ζωή είναι ωραία, παρά τις δυσκολίες της, πρέπει να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που να μας καταλαβαίνουν και να νοιάζονται πραγματικά για μας. Θα βρεθούν αρκετοί διπρόσωποι στο δρόμο μας αλλά είναι στο χέρι μας, αν θα τους επιτρέψουμε να υπάρχουν στη ζωή μας. Γι’ αυτό άλλωστε έχω παρατηρήσει ότι συχνά ψάχνουμε να βρούμε στο σύντροφο που επιλέγουμε, χαρακτηριστικά των γονιών μας που μας κάνουν να αισθανόμαστε ασφαλείς πάνω από όλα και που θα είναι εκεί να μας πουν ότι όλα επιτέλους θα πάνε καλά. Γιατί μην ξεχνάτε, οι γονείς είναι σαν τον Θεό: θέλεις να ξέρεις ότι υπάρχουν κάπου και θέλεις να έχουν καλή γνώμη για σένα, αλλά τους καλείς μόνο όταν χρειάζεσαι κάτι. Γι’ αυτό λοιπόν δείξτε ή πείτε ή εκφράστε με οποιονδήποτε τρόπο την αγάπη σας στους δικούς σας ανθρώπους, αξίζει!
                                                                      

        Xoxo,Κρουέλα.



Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Maleficent (2014)!




Άλλη μία κλασική  ταινία της Disney, η Ωραία Κοιμωμένη, που μεταφέρεται ξανά στη μεγάλη οθόνη με μία πιο σύγχρονη ματιά. Αυτή τη φορά βλέπουμε την ιστορία μέσα από τα μάτια της Maleficent.
Η Maleficent είναι μία καλή νεράιδα και προστάτιδα της χώρας Moors  που ερωτεύεται ένα αγόρι όταν εκείνο περνά από το γειτονικό βασίλειο στο δικό τους κόσμο. Η μικρή Maleficent και ο μικρός Stefan, αναπτύσσουν μία παιδική φιλία που αργότερα εξελίσσεται σε νεανικό έρωτα, τουλάχιστον από την πλευρά της Maleficent. Τα χρόνια όμως περνάνε και όταν ο Stefan την εκμεταλλεύεται για να ανέβει στο θρόνο, η καρδιά της Maleficent σκληραίνει και σιγά σιγά εξελίσσεται σε μία ισχυρή νεράιδα που ζητά εκδίκηση. Η στιγμή για την εκδίκηση έρχεται όταν έρχεται στον κόσμο και το πρώτο παιδί του βασιλιά, η μικρή Aurora. H Maleficent κάνει μάγια στο κοριτσάκι και ο βασιλιάς για να το προστατέψει στο στέλνει μαζί με τρεις καλές νεράιδες να μεγαλώσει στο δάσος. Εκεί, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της Maleficent, η μικρή μεγαλώνει χαρούμενη. Η καλοσύνη όμως μοιάζει να σιγοκαίει ακόμα μέσα την καρδιά της Maleficent, αφού σιγά σιγά αρχίζει να νοιάζεται για το κοριτσάκι, να το προστατεύει και να περνά χρόνο μαζί της. Όταν ο χρόνος όμως τελειώσει και η ώρα για να ολοκληρωθεί η κατάρα φτάσει, τι θα μπορέσει να κάνει η Maleficent για να τη σώσει;
Όπως φαίνεται και από την υπόθεση, η κλασική ιστορία της Ωραίας Κοιμωμένης εδώ παρουσιάζεται παραλλαγμένη. Η Maleficent αποκτά υπόβαθρο, λόγους και αιτίες για εκδίκηση, αλλά και έναν πιο ολοκληρωμένο σεναριακά χαρακτήρα. Η ιστορία, αν και ίσως συνηθισμένη, ειδικά στην οικογένεια της Disney, είναι πιο πλούσια και ολοκληρωμένη κατά τη γνώμη μου. Η Maleficent μπαίνει στο επίκεντρο και μας εξηγεί τι την οδήγησε στο να ζητά εκδίκηση. Η Angelina Jolie μεταμφιέζεται σε Maleficent και δίνει το δικό της στίγμα το ρόλο. Τον φέρνει στα μέτρα της, κρατώντας όμως και όλα τα γνωστά και κλασικά χαρακτηριστικά του, και τον εμπλουτίζει ακόμη περισσότερο. Καταφέρνει για άλλη μία φορά να κλέψει τις εντυπώσεις και δίνει μία απολαυστική ερμηνεία, με καυστικότητα, χιούμορ και όσο... κακία χρειάζεται! Μοιάζει να διασκεδάζει ιδιαίτερα στις καυστικές σκηνές της, όπως στην γιορτή για τη γέννηση της μικρής, αλλά έχει και αρκετές καλές δραματικές σκηνές, όπως το επόμενο πρωί της προδοσίας. Είναι εκείνη, μαζί με τα εντυπωσιακά εφέ, που κερδίζουν τα βλέμματα.
Τα οπτικά εφέ είναι υψηλού επιπέδου, και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε, όταν στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθεται για πρώτη φορά ο Robert Stromberg. Σε μία σύντομη (θα μπορούσε να είναι και λίγο μεγαλύτερη σε διάρκεια) μεταφορά της ιστορίας, ο κόσμος του παραμυθιού μοιάζει να ζωντανεύει με νέες εικόνες. Αρκετά στοιχεία θα φανούν γνώριμα σε όσους έχουν μεγαλώσει με το κλασικό παραμύθι της Disney, όπως για παράδειγμα το παιχνίδισμα με τη σκιά της Maleficent που παραπέμπει στο έργο του 1959.  Είναι χαρακτηριστικό πως οι περισσότεροι ηθοποιοί επιλέχθηκαν και με κριτήριο την ομοιότητά τους σε σχέση με τους πρωτότυπους χαρακτήρες των κινουμένων σχεδίων. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κοστούμια, που, αν και εκσυγχρονισμένα ως ένα βαθμό, μένουν πιστά στο πνεύμα της Disney. Επική είναι και η μουσική της ταινίας, ενώ η συμμετοχή της Lana Del Rey που χαρίζει τη φωνή της στο soundtrack της ταινίας δίνει μία ατμοσφαιρική νότα.
Σαφώς και υπάρχουν και πολλές υπερβολές, ειδικά προς το τέλος ίσως της ταινίας, οι οποίες όμως μπορούν να δικαιολογηθούν ως ένα βαθμό στον κόσμο της Disney.
Δε θα μπορούσα να παραλείψω φυσικά και τη μικρή μεν, γλυκύτατη δε, συμμετοχή της μικρής κόρης της Angelina Jolie και Brad Pitt (στον οποίο θεωρώ ότι μοιάζει ιδιαίτερα) στο ρόλο της μικρής Aurora στην ηλικία των 5 ετών. Πρόκειται για μία αστεία και γλυκιά σκηνή, ιδιαίτερα γνωρίζοντας πως πρόκειται για την πραγματική της κόρη.
Αρκετά ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου, είναι και το γεγονός της μικρής αλλαγής σε σχέση με τη λύση της κατάρας. Το κλασικό πρότυπο της πριγκίπισσας και του πρίγκιπα στο άσπρο άλογο μοιάζει να «σπάει» ως ένα βαθμό. Η κινητήριος δύναμη δεν είναι πλέον μόνο ο έρωτας αλλά και η αγάπη κάθε μορφής με την ευρύτερη έννοια.
Πολύ καλές ήταν και οι προσπάθειες των Elle Fanning, Sharlto Copley, Isobelle Molloy, Ella Purnell, Sam Riley ευχάριστη νότα ήταν οι τρεις νεράιδες Imelda Staunton, Juno Temple, Lesley Manville.
Για να είμαι ειλικρινής, στην αρχή ήμουν κάπως επιφυλακτική με την ταινία, καθώς οι περισσότερες, αν όχι όλες, προσπάθειες που έγιναν για μία σύγχρονη μεταφορά κλασικών παραμυθιών της Disney στο παρελθόν προσωπικά δε τις έβρισκα ιδιαίτερα επιτυχημένες. Η συγκεκριμένη ταινία, παρόλο που αλλάζει την υπόθεση ως ένα βαθμό, καταφέρνει να φέρει μία νέα ματιά στο παραμύθι, χτίζοντας τους χαρακτήρες (κυρίως της Maleficent), κρατώντας όμως το πνεύμα και την αισθητική της Disney και με την Angelina Jolie να έχει όλες τις προδιαγραφές για να γίνει μία από τις κλασικές «μάγισσες» της Disney.
          
  Trivia:

  • Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η στολή της Maleficent τρόμαζε τα μικρά παιδάκια, για αυτό το λόγο επιλέχθηκε η κόρη της Angelina Jolie και του Brad Pitt, Vivienne, για το ρόλο, γιατί ήταν η μόνη που δε φοβόταν την αμφίεση της Angelina Jolie.
  • Η Angelina Jolie ήθελε να βρίσκεται όσο πιο κοντά γίνεται στην εικόνα της Maleficent από το πρωτότυπο κινούμενο σχέδιο της Disney, για αυτό φρόντισε ιδιαίτερα για τα ρούχα και αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει υπερβολικό μακιγιάζ, αλλά μακιγιάζ που θα υπερτόνιζε τα δικά της χαρακτηριστικά του προσώπου.
  • Η Maleficent ήταν μία από τις αγαπημένες ηρωίδες της Angelina Jolie ως παιδί και ήταν ιδιαίτερη η χαρά της και η επιθυμία της να την υποδυθεί.
  • Η Angelina Jolie πραγματοποίησε μόνη της, όπως συνηθίζει στις ταινίες, όλα τα stunts.
  • Είναι το μεγαλύτερο budget που έχει δοθεί σε πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη.
  • Η Angelina Jolie παραδέχθηκε πως κράτησε ως ενθύμιο ένα ζευγάρι από τα κέρατα που φορούσε στην ταινία. Επίσης, ανέφερε πως τις πρώτες μέρες ήταν αρκετά δύσκολο να κυκλοφορεί με τη στολή γιατί χτυπούσε με τα κέρατα πολύ συχνά.
  • Από τα πράγματα που τη δυσκόλεψαν στο ρόλο ήταν και το γεγονός πως θα έπρεπε να δικαιολογήσει και να κάνει συμπαθητικό ως χαρακτήρα την Maleficent και τη σκληρή της πράξη να κάνει μάγια σε ένα μωρό.
  • Η Elle Fanning έχει παίξει και στο πλευρό του Brad Pitt στην ταινία The Curious Case of Benjamin Button. 

 *Πηγές: imdb.com